تا روزی که نفس دارم اگرهر چه از یادم رود یادت از یادم نمی رود .

تجربه ای تلخ ، آری  با شنیدن حقایقی از دوستی، شک هایم به باور تبدیل گشت . 

و تو بودی که هر آنچه بود منکر میشدی و نقش آدمی با کمالات انسانی را برایم بازی میکردی.

چه ساده می انگاشتم و چه مظلوم زندگی ام را از من گرفنی

 و جز اشک در زیر آب صدایم را کسی نشنید .

خوب بودنم - دیدن بدی هایت . 

پاکی و مظلومیتم - خیانت هایت ، 

احترام گذاشتن هایم -  توهین هایت

اعتماد م  _سو استفاده از اعتمادم

سکوتم  - فریاد و توهینت 

نمی بخشم و نمی گذرم از هر چه با من کردی

روزگار چرخه گردونی ست 

که میدانم به تو باز خواهد گشت هر چه با من کردی .

شعار دادن های شعر گونه است تنها برام به دام انداختن است 

و هیچ  نداری در اوج نیاز و حتی تنها جواب سلامی که توقع نیست.

فقط متاسفم برای آدمهایی همچو تو ونظیر تو که هم نیستند .

و اکنون بر این باور رسیدم که رفتار بیمار گونه تو

چیزی جز کمبود های کودکی تو نیست و

محبتی در خون و عروق تو  نقش بازی نکرده که

دیگر پذیرای زیبایی و  رنگ نیستی.

و این  میشود که به آنان که بی احترامی میکنند

احترام بگذاری و به آنان که میبینی واقعی دوستت دارند آنها

را زیر پا له کنی  یا بی تفاوت از شاخه گلی سرخ به سادگی عبور کنی.

باشد روزی که  خبر بیاید که بیدار شده ای .ـ !

عزیزت رفت نفهمیدی

عزیزانت میروند باز هم نمیفهمی اشکال کار کجاست

آه دل را بر دل ها مگذار !

رفتار ظاهری مهربانگونه ات شاید در لحظه  انسانها را جذب کند

 در نهایت همه  از تو می نالند ! بیدار شو . بیدار شو که خیلی دیر است.

نمی دانی چه سخت است رفتن تو

نمی دانی که  سخت است باور ِ نبودن تو  !

نمی فهمی که اشک هایم در نبودت ناتمامند

نمی داني كه روزهايم  در پس ِ نبودن تو

چه  سخت بگذشت و چه تلخ شد نفس هايم

هنوز چشمم به  راه ِ  نور ماه است

بيا با دل بيا ، بشنو  كه قلبم 

هزاران  روزاست كه  در انتظار است ... !